Nowoczesne obiektywy wykorzystują zaawansowane technologie i materiały w celu kontrolowania wad optycznych, podwyższania rozdzielczości, jasności i szybkości pracy oraz kontrolowania rozmiarów oraz wagi. Poniżej prezentujemy przegląd najważniejszych rozwiązań:

• Optyka asferyczna
  Standardowy obiektyw wykorzystuje soczewki o powierzchniach sferycznych, tzn. takich, które mają stałe zakrzywienie powierzchni. Wadą takiego rozwiązania jest fakt, że promienie świetlne przechodzące przez soczewkę w różnych odległościach od osi obiektywu mogą nie ogniskować się w jednym punkcie. Wynikiem jest aberracja sferyczna. Nowoczesne obiektywy składają się z coraz większyej liczby indywidualnych soczewek - każdej, wnoszącej swoje własne aberracje. Sczególnie dotyczy to obiektywów szerokokątnych. Aby zredukować ten problem stosuje się soczewki asferyczne bądź to całkowicie szklane (m.in. Tokina) bądź hybrydowe (szkło połączone z żywicą optyczną formującą asferyczną powierzchnię,np. Tamron), których zadaniem jest skorygowanie opisanych wad. (Tokina - AS Aspherical, F&R Aspherical; Sigma - ASP)
  
  
• Szkła o obniżonej dyspersji
  Częstą wadą teleobiektywów jest występowanie aberracji chromatycznej, pojawiającej się wtedy gdy światło jest rozszczepiane przez soczewki podobnie jak ma to miejsce w pryzmacie (fale o różnej długości załamują się pod innym kątem). W obiektywach efektem jest obniżenie ostrości i definicji obrazu. Aby temu przeciwdziałać projektuje się obiektywy apochromatyczne wykorzystujące soczewki wykonane ze specjalnego szkła o obniżonej dyspersji - czyli współczynniku rozszczepiania światła. Inne typy szkła o obniżonej dyspersji a jednocześnie powyższonym współczynniku refrakcji (HLD) stosuje się podobnie jak opisane niżej szkła AD w obiektywach szerokokątnych. - również w celu redukowania aberracji chromatycznej. (Tokina - SD, HLD; Tamron - LD; Sigma - APO)
• Szkła o nieliniowej dyspersji
  Zastosowanie specjalnego szkła, które ma zmieny współczynnik refrakcji w zależności od długości fali. Połączenie soczewek wykonanych z takiego szkła z elementami wykonanymi z innych rodzajów szkła pozwala kontrolować stopień załamywania się fal o różnych długościach i efektywnie redukować pozaosiowe aberracje chromatyczne jak również liniowe aberracje chromatyczne w obiektywach szerokokątnych. (Tamron - AD)
  
  
• Powłoki antyrefleksyjne
  Refleksy na powierzchni soczewek, oraz wtórne odbicia wewnątrz obiektywu wpływają na redukcję kontrastu oraz reprodukcję kolorów. Aby ich uniknąć powierzchnie soczewek pokrywa się wieloma warstwami specjalnych powłok, których zadaniem jest zredukowanie do minimum tych efektów. (Tokina - MC;)
  
  
• Konstrukcje z ruchomą grupą soczewek
  Projektując obiektyw o zmiennej ogniskowej dąży się do zminimalizowania astygmatyzmu w pełnym zakresie ogniskowania, tak by obiektyw we wszystkich ustawieniach dawał jak najlepsze efekty. Jednak w sytuacji gdy zakresy ogniskowych oraz ogniskowania są bardzo duże zaprojektowanie obiektywu wykorzystującego na stałe zamocowane grupy soczewek staje się właściwie niemożliwe. Zastosowanie przemieszczającej się w miarę ogniskowania soczewki lub grupy soczewek pozwala zredukować niepożądane efekty do minimum. (Tokina - FE)
  
  
• Wewnętrzny element regulujący ustawienie ostrości
  Najczęściej stosowane metody ostrzenia wykorzystują bądź to prostoliniowe wysunięcie przedniej grupy soczewek w obiektywach o stałej ogniskowej, bądź przemieszczenie tej grupy połączone z ruchem obrotowym w obiektywach o zmiennej ogniskowej. W obu przypadkach zmienia to wyważenie obiektywu, a w obiektywach Zoom utrudnia wykorzystanie filtrów efektowych i polaryzacyjnych. System wewnętrznego ogniskowania wykorzystuje przemieszczenie soczewek i grup wewnątrz obiektywu w celu uzyskania ostrego obrazu. Nie zmienia przy tym wysunięcia ani kąta obrotu przedniej grupy soczewek. W systemach z ogniskowaniem za pomocą tylnego elementu (IRF, RF) za ustawianie ostrości odpowiedzialna jest grupa soczewek najbliższa korpusowi. (Tokina - IF, IRF, Nikon - IF, Sigma - IF, RF)
  
• Sprzęgło ustawiania ostrości W obiektywach Tokina zastosowano innowacyjny mechanizm przełączania między trybami ręcznego i automatycznego ustawiania ostrości. Pierścień ostrzenia wystarczy przesunąć do przodu, by zostało przełączyć obiektyw w tryb AF, w którym pierścień nie jest złączony z mechanicznymi elementami obiektywu. Przekręcenie pierścienia w krańcowe położenia i przyciągnięcie do siebie sprzęga pierścień i elementy ostrzące i umożliwia ręczną kontrolę ostrości. W systemach z One Touch FC przełączenie w tryb ręczny może być wykonane w dowolnym położeniu pierścienia. (Tokina - FC, patent)